Er was drie dagen lang vergaderd: “The new party has 44-member central committee, comprising those who were in the central committee of the UCPN (M).
During the closed door session, almost all the discussion panels had suggested the leadership to form a new party rather than going for a patch-up with the party establishment.”
Hoeveel overlopers er met Baidya meeverhuizen is op dit moment onbekend. De politieke impact dus ook.

De spanningen tussen de leiders Pushpa Kamal Dahal en Baburam Bhattarai enerzijds en de Mohan Baidya faction anderzijds waren al lang te voelen. Dahal had volgens Baidya c.s. de onaangename gewoonte van het Rechte Ideologische Pad af te wijken, en verkwanselde af en toe de Hogere Idealen van het Zuivere Communisme door met politieke tegenstanders een deal te sluiten om het land enigszins ‘regeerbaar’ te maken.
Dat is overigens geheel mislukt, maar men zou kunnen zeggen dat Dahal er tenminste nog een poging toe deed. Baidya is vooralsnog niet van plan een duimbreed toe te geven, is de verwachting, met als kanttekening: “Despite floating the new party, Baidya group has said it would still keep open the doors for talks with the UCPN (Maoist) leadership on ideological issues.”

Tja, een nieuwe grondwet is tot op heden niet gelukt. Komen er nu wel of geen verkiezingen op 22 November? Niemand die het weet. Dus, gewoon doorleven maar. Met of zonder regering.

Een wanhopige president Ram Baran Yadav blijft de politieke leiders van Nepal hardnekkig oproepen tot ‘unity’ en ‘consensus’: “I urge you all to show the highest level of wisdom and consensus, and remind you that there is no alternative than showing  goodwill.
I expect you to take immediate initiatives to find a solution to the stalled political process.”

Ondanks de politieke wanorde zal demissionair premier Baburam Bhattarai naar Brazilië vliegen voor de UN Conferentie ‘Rio+20’ … “and no argument by the opposition over his constitutional status or threats of widespread protests is likely to change his mind.”

In 2007 werd koning Gyanendra met vereende – democratische – krachten naar huis gestuurd. Er werd een voorlopig parlement samengesteld dat twee jaar de tijd kreeg om een grondwet te schrijven: de Constituent Assembly. Die twee jaar bleek niet voldoende, er werd nauwelijks enige vooruitgang geboekt. Dus werd het drie jaar. Nog niet voldoende, altijd eindigde het ‘topoverleg’ tussen de ‘politieke leiders’ inconclusive. Dus, vorig jaar voor de laatste maal, nog één keer uitstel, tot 27 Mei 2012. Dat was gisteren, maar de partijen kwamen er niet uit.
Het Hooggerechtshof van Nepal was inmiddels doof geworden voor de smeekbede ‘nóg drie maanden alstublieft’ – het zou waarschijnlijk ook geen zin hebben gehad.

Dus: nieuwe verkiezingen op 22 November, zei Premier Baburam Bhattarai gisteren tegen middernacht, tijdens een kabinetsvergadering waaruit enkele boze ministers al waren weggelopen.

Het moddergooien begon direct. Nepali Congress (NC), United Marxist Leninist (UML) en de zuidelijke Madhesi partijen willen geen verkiezingen.

De kranten: “These parties and some fringe parties have rejected the government decision to hold fresh election of the Constituent Assembly on 22 November 2012. Following the government decision, the leaders of these parties met President Ram Baran Yadav, to inform him about their position. They also urged the President not to approve the “unconstitutional decision” of the government.”

Men vreest dat de Maoïsten absoute macht nastreven en de verkiezingen zullen manipuleren:

“NC leader Ram Chandra Poudel said the NC would strongly oppose the Maoist-led government’s move. “This is part of a Maoist plan to capture power,” said he.
Likewise, the UML vice chairperson Bidhya Bhandari said her party was no more a part of the Maoist-led government.
Deputy Prime Minister and UML general secretary Ishwor Pokharel had walked out of the cabinet meeting, opposing the PM’s proposal for fresh election.”

Iedereen maakt nu dus ruzie met elkaar, en de Maoïsten ook intern. Er hoeft niet veel meer te gebeuren of de partij scheurt uiteen, de ene vleugel onder aanvoering van ‘dissident and hardliner‘ Mohan Baidya, de ander door de meer gematigde Puhpa Kamal Dahal (‘Prachanda‘, die de rode revolutie begon in het midden van de jaren negentig) en premier Baburam Bhattarai (de ‘tweede man’ bij de Maoïsten).

De president is thans nog de enige ‘non disputed‘ overheidsdienaar. In een rede ter ere van Republic Day, zei hij: “I urge all the people in the country to maintain mutual brotherhood and social harmony in society and the nation during the ongoing political transition, while extending my best wishes to all the Nepalis in the country and abroad on the occasion of the fifth Republic Day on Monday.”

Tegelijk is de president onzeker of er wel verkiezingen moeten komen. Zijn deze in overeenstemming met de Interim Constitution? ‘Legal consultations’ staan dus hoog op zijn agenda. Nog los daarvan leeft de vraag of verkiezingen en de daarbij behorende reeks onlusten wel wenselijk zijn in een tot op het bot verdeeld Nepal.

Enkele conclusies

- Het is duidelijk dat de leiders van de politieke partijen niet in staat zijn samen te werken en een werkzaam compromis te bereiken, in het belang van het land. De afgelopen vier jaar heeft het onverzettelijke partijbelang hen in de richting van de politieke afgrond gestuurd. Tot het laatst toe bleven de heren koppig en uitsluitend op zichzelf gericht, tot de zaak is gebarsten. De wederzijdse verwijten zullen niet afnemen, het gekrakeel zal toenemen – en dit kan leiden tot een toenemend sociaal conflict.

- De grootste partij, de Maoïsten, zal moeten kiezen welke richting in te slaan: óf splitsen (Baidya versus Dahal) óf samen een nieuwe koers uitstippelen? Baidya was nooit geporteerd voor ‘peace and constitution‘. Indien de partij niet uiteenvalt, ligt een radicalere koers voor de hand. Indien wel: meer ruzie in de rode hoek en nog verdere fragmentatie.

- Ook de andere partijen zullen zich meer willen profileren, bijvoorbeeld door stemmen te winnen uit bepaalde delen van de bevolking – lees: etnische groeperingen. De kwestie van ‘etniciteit’, door de Maoïsten op de politieke agenda gezet, begon de laatste tijd in Nepal al onaangename trekjes te vertonen. Was het tot voor enkele jaren ondenkbaar dat bevolkingsgroeperingen tegen elkaar opstonden, nu lijkt het er op dat zij zich in toenemende mate verschansen achter hun afkomst, taal en cultuur – met alle ongewenste gevolgen van dien in een land dat er economische slecht voorstaat, overbevolkt is, zonder politieke leidsman die aanspreekt.
Zoals een commentator schrijft: ‘Identity based politics could harden further.’

- Dit alles is uiteraard koren op de – nog steeds malende – molens van de koningsgezinden, die nu met zeker recht kunnen beweren: “Ten tijde van de Shah dynastie was alles beter.” Ze kunnen wellicht aansturen op een referendum, waarvan de uitslag niet te voorspellen valt – men moet toegeven dat de Natie Nepal sinds de koning is ‘afgeschaft’, niet een toonbeeld van geluk en voorspoed is geworden.

Treurig

De journalist Kunda Dixit schreef een mooi & treurig artikel in de Nepali Times. Enkele passages:

Political power had shifted long ago from Baneswar (de zetel van het parlement) to Baluwatar (de residentie van de premier) and its most vivid proof was that the Constituent Assembly elected in 2008 was not even allowed the dignity of a formal closing ceremony. A ceremonial assembly was unceremoniously disbanded and left to die.
(…)
The announcement of the expiry of its mandate was done at the Prime Minister’s residence, by a prime minister in an ex tempore address. He spoke not as a head of government, not as a leader of all Nepalis, not as a statesman – but as a defensive, haughty party boss delivering his first campaign speech.
(…)
If Prime Minister’s Bhattarai’s speech on Sunday night was anything to go by, the next six months will be a struggle between those who want to strengthen democracy and those who don’t even try to hide that they want to capture complete state power. It will be between those who want to preserve national unity and co-existence, and those who want Nepal sliced up into supposedly autonomous ethnic enclaves.

Toch een sprankje hoop?

In the next six months, the party that jettisons tired old discredited faces for fresh new personas with new ideas will survive. The ones which retain their old men and talking heads will be history. All main parties have a younger generation of leaders who have ideas and a vision for the country, but were never given responsibility. It is time to pass the torch on to a new generation in this race with history.

Lees het volledig artikel, klik hier.

“Four political forces close to deal on federalism based on multiple identities as House secretariat prepares preliminary draft of constitution.”

With just hours to go before the term of the Constituent Assembly expires, top leaders of four political forces – UCPN (Maoist), Nepali Congress, CPN (UML) and United Democratic Madhesi Front (UDMF) – are engaged in top-level political parleys on Sunday to resolve the differences on disputed issues and promulgate the constitution within midnight today

“President Yadav hopes political forces will complete negotiations to promulgate constitution within tonight; Shital Niwas making preparation for ‘grand ceremony’.”

Meanwhile, Shital Niwas, the President’s Office, is all set to promulgate the Constitution by Sunday evening or Monday afternoon even as the political parties are engaged in last-ditch effort to reach an agreement on disputed issues and promulgate the constitution within the May 27 deadline.

De krant van een uur gelden: “The government has massively beefed up security in the capital, tougher especially in areas around the Constituent Assembly building at Naya Baneshwor, ahead of the May 27 deadline of the CA to issue the new constitution.”

Het Ministerie van Binnenlandse Zaken heeft vijftienduizend man politie en veiligheidspersoneel de straat opgestuurd om mogelijke onlusten de kop in te drukken.

De leiders van de politieke partijen lachen nog wel bij het verlaten van het Presidentiële paleis. Toch is er weinig reden tot vreugde.

De mogelijkheden zijn nu als volgt: óf er komt alsnog een grondwet (zondag voor midder-\nacht), óf er worden nieuwe verkiezingen uitgeschreven, óf de president neemt de macht in handen (presidential rule).
De laatste mogelijkheid is niet uit te sluiten, in feite neemt het leger dan de macht in handen. Een uitgaansverbod (curfew) vanaf zondag is dan waarschijnlijk.

Zeker is dat het de komende tijd bijzonder onrustig zal zijn in Kathmandu. Bandh op bandh, staking op staking.  Indien er geen curfew komt, zal de Maoïstische dissident Mohan Baidya en zijn aanhangers de straat opgaan om zijn eis voor 14 provincies ‘op basis van ethniciteit’.
En niet alleen hij: “Various groups have been staging demonstrations in Kathmandu on Saturday as the leaders of the major political parties make last ditch efforts to iron out differences on constitution drafting, a day ahead of the expiry of the Constituent Assembly (CA).”

Wie ziet het nog wel zitten? De Maoïsten in elke geval niet: The meeting of the top leaders of the UCPN (Maoist), Nepali Congress, UML and United Democratic Madhesi Front (UDMF) held at Prime Minister’s residence in Baluwater Saturday evening ended without making any progress towards an agreement on the new constitution.
“Talks have failed. The Constituent Assembly could be dissolved,” Maoist vice chairman Narayan Kaji Shrestha said after the talks. Shrestha was tearful as he spoke to the media persons.

(Leest u vooral verder, maar allereerst: onze excuses dat de email-server een beetje op hol sloeg en kennelijke ettelijke berichten aan u heeft verstuurd. Dit euvel is inmiddels verholpen.)

Men heeft dan vijf jaar mogen nadenken, vergaderen, ruziemaken, compromissen sluiten en al datgene wat de Nepalese politiek zo aardig en ondoorzichtig maakt. Vijf jaar zou toch genoeg moeten zijn, maar het lijkt er op dat het merendeel der Hete Hangijzers nog niet is ‘afgeconcludeerd’. 

Topoverleg tussen de belangrijkste politieke partijen

Dus dan maar geen Grondwet op 27 Mei? Zoals eerder gemeld: de Staatsinrichting, de Machtsverdeling tussen president en premier, het Kiesstelsel en het Rechtssysteem zijn nog steeds onderwerp van levendig debat en opmerkelijke besluiteloosheid. Met die ene week nog te gaan wordt de tijdsspanne wel wat krap. Zeg maar: de officiële speeltijd is allang over, de verlenging loopt nu ten einde, dus komt het straks aan op strafschoppen – om maar eens een beeld te gebruiken dat de komende weken ons land in een houdgreep zal houden.

De redactie van Nepal Nieuws, toch niet voor een kleintje vervaard als het op diepere duiding van de Nepalese onduidbaarheden aankomt, is het spoor bijster. Samenvattend zijn er de volgende vier mogelijkheden op 27 Mei:

1 – Er is een ontwerp grondwet, gepresenteerd door de regering aan het parlement en vervolgens door het parlement goedgekeurd.
2 – Er is een ontwerp grondwet, gepresenteerd door regering aan parlement maar nog niet goedgekeurd.
3 – Er is een in-principe overeenstemming over de grondwet tussen de politieke partijen in de regering, maar er is nog geen te presenteren ontwerp.
4 – Er is helemaal geen overeenstemming over een grondwet.

Men hoeft geen helderziende te zijn om zonder enig risico optie 1 uit te sluiten. Optie 4 is ook niet erg waarschijnlijk, want dan vervalt elke reden om überhaupt nog een regering te hebben en dreigt er een revolutie. Dus het gaat om 2 of 3. Het werpen van dobbelstenen geeft in dit stadium van de onderhandelingen de meest waarschijnlijke uitslag.

Dan is er een definitiekwestie. Stel, de politieke partijen komen tot de gemeenschappelijke conclusie dat er 11 provincies zullen komen. Dat staat in de ontwerp-grondwet. Iedereen blij, hamerstukje, klaar.

Daarna is er nog geen duidelijkheid over de naam van de provincie, de grenzen, of op basis waarvan de grenzen getrokken zullen worden. Bijvoorbeeld: daar waar in het oosten van Nepal de Limbu’s wonen, heet dat dan de Limbu-provincie? De Limbus vormen in hun ‘eigen gebied’ een minderheid; zou de meerderheid van de inwoners het een goed idee vinden om naar hun minderheid vernoemd te worden? En waar loopt de grens – achter het dorp waar de laatste Limbu woont, of is er een logische grens zoals een rivier? Of trekken we in Kathmandu ten departemente een lijn met liniaal en potloot? Vragen, die zelfs na het vaststellen van de contouren van een grondwet tot grote onzekerheden, onrust en en dito stakingen kunnen leiden.

Om u een idee te geven van de gang van zaken, hier onder elkaar een aantal krantenkoppen van de laatste weken.

27 April – Nepali Congress (NC) stelt voor:

28 April – United Marxist Leninist Party (UML) weet het niet, zoals gewoonlijk:

8 Mei – Nepali Congres bedenkt zich, niet 7 maar 9:

9 Mei – Men komt er helemaal niet uit (zoals de afgelopen vijf jaar).
(De woorden ‘meeting inconclusive’ lezen als een altijd terugkerende mantra): 

9 Mei – Het zijn ook wel heel lange vergaderingen die tot niets leiden. Links Maoïsten leider Pushpa Kamal Dahal, in het midden premier Baburam Bhattarai:

11 Mei – Dan toch maar 11? De namen, die komen later wel.

17 Mei – “Geheel mee oneens, dus bezetten we het parlement”. Sommige Maoïsten maar merendeels Madhesi’s pikken het niet langer.

18 Mei – Dahal stelt de Madhesi partij gerust: “We hebben nu bijna een deal over 11 provincies, maar eigenlijk toch ook niet. Dus kunt u nu het parlementsgebouw weer verlaten?”

Nog los van al deze partijpolitieke onenigheid, is er bijna elke dag wel een staking (bandh) waardoor het openbare leven al tijden stil ligt. Allerlei ethnische groeperingen, zoals Tamangs, Tharu’s, Sherpa’s, Madhesi’s, en zelfs ‘kasten’ zoals Brahmins en Chhetris (die zich ook als ‘volk’ beschouwen) lopen te hoop op straat, om hun eigen autonomie af te dwingen.  Anders dan in ons land, waar Stakingen tegen Vermeend Onrecht vaak een onaangename grauwsluier hebben, ziet het er in Nepal wel vrolijk uit. En greep uit de beelden:

De Newars willen autonomie.

De Federatie van Inheemse Minderheden wil autonomie.

De Tamangs willen autonomie.

Iedereen wil autonomie.

Krasse Knarre

Serious stuff, dat blijkt. Daarom in de rubriek Divertimento een aardig berichtje over klimmende 70plussers. Zoals deze krasse knarre Tamae Watanabe.
De mannelijke recordhouder is Min Bahadur Sherchan, die 76 was toen hij op 8848 meter hoogte stond, vier jaar geleden. 

Klik op alle afbeeldingen voor de oorspronkelijke grootte.

Staatsinrichting. In de Interim Constitution van 15 Januari 2007 was geregeld dat Nepal een federale staat zou worden, op basis van provincies die een eigen identiteit en een zekere mate van onafhankelijkheid zouden krijgen. De vraag die gemakshalve niet werd beantwoord was: hoeveel provincies krijgen we, en hoe trekken we de grenzen?

De Nepali Congress Party wil er zes, de Maoïsten willen er veertien, de UML weet zoals vaak niet te kiezen (wegens interne onenigheid), dus zullen het er wel acht worden – of zo, na een rondje handjeklap en afdingen.
Het aantal is niet het voornaamste struikelblok, maar: hoe trekken we de grenzen? Op basis van etniciteit? Of doen we de truc met liniaal en potlood? 
De Maoïsten en sommige etnische groeperingen willen het eerste. Daar zijn de andere partijen het mee oneens; zij  vrezen interne conflicten tussen bevolkingsgroepen op basis van ‘ras’,  en niet ten onrechte.

Het zuiden van Nepal, de Madesh, is in cultureel en religieus opzicht net zo verschillend van bijvoorbeeld Khumbu (Sherpa-land) als Portugal van Denemarken. De Madeshi’s hebben al gezegd dat zij niet gesplitst willen worden. India wil liever een sterk en onverdeeld Zuid Nepal, om hun invloedssfeer uit te breiden.
Kortom, voldoende explosief vergadermateriaal.

De Machtsverdeling. Heeft de President alle macht, of de Premier? De Maoïsten willen het eerste, de Congress Party het laatste. De keuze van de Maoïsten is wel logisch: Puhpa Kamal Dahal, de leider van de Maoïsten, maakt goede kans om de volgende president te worden. Het zal ook hier wel op een mengvorm neerkomen, zoals in Frankrijk. 

Dan het Kiesstelsel. Eén man één stem (Propotional Representation – PR): het percentage van alle stemmen bepaalt het percentage zetels in het parlement, zoals bij ons in Nederland ?
Of  – zoals in bijvoorbeeld Amerika  – een systeem van Winner Takes All (ook wel: First Past The Post, FPTP)?
Of een mengvorm? Zo ja, hoe gemengd? 2/3 FPTP en 1/3 PR?

Tenslotte het Rechtssysteem. Ook hard nodig om dit beter – en vooral onafhankelijker – in te richten.
Zegt een advocaat hier ter stede: ‘Als we de hoogte van de omkoopsommen van de rechters in de Grondwet vastleggen, hebben we al veel gewonnen.’

De integratie van de Maoïstische strijders blijft de gemoederen in Nepal bezighouden. Hoeveel willen – of mogen – er in het Nepalese leger? Het lijken er steeds minder te worden. Dat betekent dat steeds méér soldaten met ‘voluntarily retirement’ gaan, ofwel direct uitbetaald willen worden, hetgeen een aanslag op de staatskas is.

Enkele getallen op een rij. De UNMIN (United Nation’s Mission In Nepal) telde in 2007 een totaal van 32.250 Maoïstische combatants. Dit aantal nam af tot 23.600 na een nadere verificatie, omdat een groot aantal strijders niet meer kwam opdagen of gewoon niet bleek te bestaan. Vervolgens werden de ‘minors’ en ‘late recruits’ er uit gezeefd, zodat er nog 19.600 strijders overbleven. Daarna vertrok de UNMIN uit Nepal en nam een Special Committee de zaak over.
Deze commissie ging nogmaals tellen in de verschillende Cantonments, in November 2011. Daar bleken nog 17.000 strijders over, ofwel bijna de helft van het oorspronkelijke aantal. Hen werd de keus gegeven: vrijwillig pensioen of integratie in het reguliere Nepalese leger. 7300 personen wilden met pensioen, 9700 in het leger.

Dit aantal daalt nu gestaag. Redenen: veel minder PLA strijders komen in aanmerking voor een (hogere) officiersrang dan eerder werd gedacht, de overige manschappen zijn bang om afgescheept te worden met inferieure rang en/of taakstelling, en voorts heeft het leger een minimumeis gesteld aan ‘education’ en ‘skills’. Deze screening doet een groot aantal afvallen; de pechvogels die niet door deze test komen worden vriendelijk – doch met dwingende argumenten – verzocht om vooral te kiezen voor voluntarily retirement.

Derhalve: niet de begrote 9700 maar naar schatting 3600 manschappen zullen toetreden tot het leger, dat momenteel 105.000 manschappen telt.

Minister van Financiën Barshaman Pun had 5.75 miljard Roepie uitgetrokken voor het  ‘vrijwillige pensioen’ van de Maoïstische soldaten , maar dat bedrag zal nu vele miljarden hoger uitvallen.
Waar dat geld vandaan moet komen, is niet duidelijk. ‘Andere ministeries moeten bijdragen,’ zegt de minister, ‘want die hebben vast wel geld over.’ In zijn eigen ministerie wordt geld gevonden ‘by pooling funds from not so important headings’.
Het klinkt lekker rekbaar, de bestrijding van dit begrotingstekort. Iets voor het Catshuis?

Welke zijn deze Hete Hangijzers?

In de eerste plaats de ‘integratie’ van de Maoïstische strijders (PLA) in het Nepalese leger (Nepal Army, NA). Hierin is een doorbraak gekomen nadat de NA door de regering werd gevraagd om orde op zaken te stellen in de zogenaamde Cantonments (de tijdelijke kampen waarin de PLA stijders – ontwapend en wel – min of meer opgesloten zitten, tot er een oplossing voor hun toekomt is gevonden).

Let wel: zelfs de leider van de Maoïstische Partij in Nepal, Pushpa Kamal Dahal, stond achter dit besluit. Dit ‘verraad’ werd begrijpelijkerwijs door de PLA milities gezien als een bewijs van ontrouw jegens henzelf – de mannen die de Maoïstische bevrijdingsstrijd voerden, vele jaren lang en met duizenden doden tot gevolg. Dahal kon echter weinig anders, want de chaos in de Cantonments groeide met de dag, en het Integratieprobleem bleek in toenemende mate Breekpunt Nr 1 bij de Grondwetbesprekingen.

Chaos in de Cantonments? Zeker. Er was sprake van muiterij: de Maoïstische strijders gehoorzaamden niet meer aan hun officieren, zelfs in die mate dat deze hun toevlucht moesten zoeken in de barakken van hun eertijds gezworen vijanden – het Nepalese leger – om het vege lijf te redden.
De reden voor dit manschappelijk ongenoegen is complex: het heeft te maken met de lage verwachting die de PLA-strijders hebben om bij hun nieuwe werkgever (NA) ‘goed terecht’ te komen. Ook het wantrouwen tegen misbruik van fondsen die voor hen bestemd waren (zie een vorige aflevering van Nepal Nieuws) speelde een rol. Al met al zouden niet meer dan drie- tot vierduizend strijders opgenomen worden, in plaats van eerder verwachte zes- tot achtduizend. De rest gaat met ‘pensioen’ en wordt afgekocht.

Dat was Heet Hangrijzer 1, min of meer opgelost, for the time being. Een ander andere moeilijk punt is de nieuwe inrichting van de Nepalese Staat (State Restructuring). Verder is nog onopgelost: wie heeft de macht, de President of de Premier? En tot slot piekert men over het vraagstuk van een herzien kiesstelsel en een beter functionerend rechtssysteem.
(Wordt vervolgd…)

Belasting Ontduiking

De huidige regering, onder leiding van de Maoïst Baburam Bhattarai, pakt ook andere zaken voortvarend aan. Zoals belastingontduiking. Er zijn 518 bedrijven betrapt op ‘tax evasion’ ter waarde van 6 miljard Roepie (ongeveer zestig miljoen Euro).
De Minister van Financiën, Barshaman Pun (spreek uit ‘Poen’, een prima naam voor een Minister van Financiën, zo lijkt het) weet van wanten: hij is ook Maoïst en was tot voor kort een hoge officier in het Maoïstische leger. Pun zal zijn vechtjasmentaliteit wel nodig hebben, want tot op heden is er van de zes miljard nog maar honderd miljoen Roepie teruggevorderd.

Is het vreemd dat de hardliners in de Maoïstische partij steen en been klagen over de ‘lakeien van het kapitalisme’? Maoïstenleider Pushpa Kamal Dahal is akkoord gegaan met het volgende compromis: “Political parties have agreed not to impose any kind of ceiling on personal property and land possession in the new constitution, but increase taxes on the rich.”

De Maoïstische partij staat al geruime tijd op het punt te splitsen, maar de pers besteedt er niet veel aandacht aan, omdat de haviken hun sleetse retoriek al jaren hanteren.
Desondanks leest het wel lekker: “Foreign lackeys are betraying the dream of revolution” , tegenover:  “The radicals are warmongers and ultra-leftist adventurers hell-bent on spoiling the party’s political achievements.”
Zo. Dat is er uit.

plotseling afzegde? Waarschijnlijk niet. Baburam Bhattarai, de Nepalese premier, had misschien publiekelijk een beetje snel opgehakt over dit bezoek, zonder dat hij een duidelijke bevestiging van China had gekregen. Of zouden de krantenkoppen over de vijf miljard dollar, die Nepal verwacht van China te kunnen ‘lenen’, enige irritatie hebben gewekt?

Dienstauto’s

Op last van het hooggerechtshof moeten alle oud-ministers hun dienstauto’s inleveren. Dat is nieuw. Want eenmaal minister héb je zo’n voertuig – en teruggeven was nooit de bedoelding, toch?
Het lijkt te werken. Vele oud-ministers geven gehoor aan het verzoek, zelfs de Maoïsten. Het scheelt de staatskas de aanschaf van nieuwe dienstauto’s voor de 49 pas aangetreden ministers.

Toch heeft niet iedereen het helemaal begrepen, getuige een spotprent in de krant (waarop oplettende lezers de persoon van oud premier Deuba kunnen herkennen).

Marihuana

Mogen wij in Nederland trots zijn als de politie weer eens honderd kilo marihuana in beslag neemt, in Nepal pakt men dit soort zaken groter aan.
Veertien duizend kilo in één keer. Drie maanden geleden twintig duizend. En wat doe je er mee? Gewoon de fik er in, want daar is niet tegen op te blowen.

Klik op de foto om de omvang van dit genotmiddel ten volle tot u te laten doordringen.

De Digitale Ruimte

Cas de Stoppelaar schreef een paar boeken over Nepal, zoals de Lotuseters (1983), Beethoven in Darjeeling (1990) en OlifantenPolo  (2005) .
De auteur: “De eerste twee verhalenbundels waren al jaren uitverkocht, maar mensen vroegen telkens om een herdruk. Dat leek me nogal ouderwets. Dus nam ik op bergschoenen een grote stap in de digitale ruimte: het E-boek!”

De boeken kunt u downloaden – als Epub of Pdf, geschikt voor iPads en alle eReaders  -  op de site www.casdestoppelaar.nl.

Kerst

De redactie van Nepal Nieuws is vermoeid na een  jaartje Nepal watchen. Dus zijn wij off line de komende periode. Mocht Nepal van de aardbodem verdwijnen, dan leest u dat vast wel in de krant.

Klik op de afbeeldingen om te vergroten.

‘Op dit moment kunnen we duizenden mensen sturen, meer dan ooit te voren’, zegt Som Lal Bataju, voorzitter van de Nepalese Association of Foreign Employments Agencies (NAFEA). ‘Maar ze zijn er niet. De Qatari gaan nu zover dat ze zelfs de airfare naar Doha vergoeden, geen enkele garantie hoeven, en lonen betalen van 22 tot 25 duizend roepies (220 – 250 euro) per maand, plus maaltijden.’

Qatar is Saudi Arabie en Maleisië voorbijgestreefd als dé bestemming voor unskilled labour. ‘Alleen al in November zijn er 13000 mensen naar Doha gevlogen, het hadden er makkelijk twee of drie keer zoveel kunnen zijn,’ zegt Bataju.
Qatar Airways doet goede zaken en vliegt vier keer per dag heen en weer naar Kathmandu om de honger naar goedkope arbeidskrachten te stillen. En die stadions zullen er heus wel komen – desnoods betaalt de Sheikh honderd euro per maand meer aan een werkgrage Nepalees. Daar wordt in Nepal stilletjes op gehoopt.

Afnemende armoede

Het slavenbestaan dat de Nepalezen in het Midden Oosten (en elders) leiden, kent ook een zonzijde. Mede door de inkomsten uit ‘foreign labour’ neemt de armoede in Nepal snel af. In 1996 leefden nog meer dan veertig procent van de Nepalezen onder de armoedegrens, nu is dat nog maar vijftien. De grafiek is spectaculair, evenals het commentaar van de buitenlandse experts die meehelpen de armoedegrens vast te stellen.
Eén van hen (die niet nader genoemd wil worden – immers hij koestert zijn baan) vertelt dat het bepalen van de armoedegrens trekjes vertoont van een marktonderhandeling. Wanneer het minimum-inkomen waarbeneden  men officieel ‘arm’ is, een paar honderd roepie per jaar stijgt, neemt het aantal armen navenant toe. Dat is niet in het belang van de regering, maar wel koren op de molen van de oppositie. Met als gevolg dat de statistiek – die toch al gebukt gaat onder intrinsieke onvolkomenheden – onbarmhartig ten prooi valt aan politieke koehandel.
Zegt deze deskundige: ‘Daarbij is het óók nog zo dat vele NGO’s belang hebben bij een grotere armoede zodat ze hun arbeid om deze te kunnen bestrijden kunnen voortzetten, met als gevolg dat we ook nog eens strijd moeten leveren met dit soort weldoeners die aan het einde van het jaar hun budget voor de volgende assignment moeten veiligstellen.’

Zesentwintig miljoen

Rijst tegelijk de vraag: hoeveel Nepalezen zijn er eigenlijk? De volkstelling van dit jaar komt uit op 26.6 miljoen – en dat in een land dat vier zo groot is als Nederland maar voor zeker éénderde onbewoonbaar is.

De dichtheden per vierkante kilometer zijn ook aansprekend: 4408 mensen per km² in Kathmandu, in Mustang slechts 3. Het inwonertal in Kathmandu is in tien jaar tijd gegroeid van 1 naar 1.6 miljoen inwoners, een toename van 60 %.

Het goede nieuws is dat de groei in snelheid afneemt: van 2.25 procent op jaarbasis in 2001 tot 1.4 procent nu. De groeisnelheid is de afgelopen veertig jaar altijd boven de 2 procent geweest. Tweemaal in de geschiedenis kende Nepal een negatieve groei: de census in 1920 en 1930 gaven een krimp van 0.12 en 0.07 procent te zien. Het getal van 1920 was tengevolge van de inzet van Nepalezen in de wereldoorlog, in 1930 was er sprake van een op handen zijnde oorlog met Tibet, waardoor veel Nepalezen (bang om in het leger te moeten ) zich niet lieten tellen.

De reden dat de bevolkingsaanwas  nu minder wordt is tweeledig: er worden minder baby’s geboren en meer mensen emigreren. ‘Vrouwen krijgen nu gemiddeld 2.5 kinderen, tegen meer dan 4 een decennium jaar geleden,’ zegt Dr Rudra Suwal, hoofd van het Nepalese Bureau voor de Statistiek. ‘En ongeveer twee miljoen mensen hebben Nepal in de afgelopen tien jaar verlaten, mede tengevolge van de Maoïstische insurgency.’

Die Maoïsten…

Die Maoïsten…. zij hebben het nogal moeilijk met de zoekgeraakte afdrachten aan de combatants, getuige een spotprent in de krant (zie ook het vorige Nepal Nieuws).
Het parlement begint zich er ook mee te bemoeien. Er worden Kamervragen gesteld.

Ook blijkt het niet eenvoudig om alle seized properties (auto’s, land, huizen) netjes terug te geven aan de rechtmatige eigenaren, zoals beloofd op 2 November jl bij de ‘doorbraak’ in het vredesproces.
De hardliners in de partij onder leiding van de fundamentalistische dwarsligger Mohan Baidya gaan rustig door met braakliggend land in beslag te nemen.
Het steeds schaarser wordende bos in het zuiden (belangrijk voor wild life, zoals de tijger) wordt bezet door landlozen die door de Maoïsten nieuwe vestigingsplaatsen zijn beloofd. Zelfs waar de goedwillende Maoïsten land hebben teruggegeven, wordt dit opnieuw door hun minder onbaatzuchtige partijgenoten in beslag genomen.

Klik op de afbeelding om te vergroten